-------------------------------------------------------------------------------------------------+ IHS +-------------------------------------------------------------------------------------------------

Εκδόσεις

Εκδόσεις Πίστη και Ζωή

Ignacio de Loyola, Πνευματικές Ασκήσεις (Εισαγωγή, Σχόλια, μετάφραση Ν.Ε. Λογιάδης), Αθήνα 1997.
Μετάφραση από το ισπανικό χειρόγραφο της πνευματικής εμπειρίας του ιδρυτού των Ιησουιτών. Περιλαμβάνει εισαγωγή του μεταφραστή και ευρετήριο των ελληνικών λέξεων από τον π. Γ. Μαραγκό. Κυκλοφορεί σε δύο σχήματα: 1) 14x21, 576 σελ.: μετάφραση, εισαγωγή-σχόλια του μεταφραστή με εκτεταμένη αναφορά στα βιογραφικά στοιχεία που φωτίζουν την κατανόηση της πνευματικής εμπειρίας, την ιστορία του κειμένου, εισαγωγή στην πνευματικότητα του Ιγνατίου από τον π. Θ. Κοντίδη, το ισπανικό κείμενο και η λατινική μετάφρασή του, καθώς και ευρετήρια ελληνικών και ισπανικών λέξεων. 2) 10x16, 400 σελ.: μετάφραση, εισαγωγή-σχόλια του μεταφραστή και ευρετήρια ελληνικών λέξεων.

Στέφανος Δελλαρόκας (Αββάς), Σύρα: Ιστορική Ιχνηλασία [Παρίσι 1790] (Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια Μάρκου Ρούσσου-Μηλιδώνη, σχέδια Αυγουστίνου Π. Παλαιολόγου), Σύρος 2008, 222 σελ.
Ο Αββάς Στέφανος Δελλαρόκας, πρωθιερέας της καθολικής Επισκοπής Σύρου, πρώτος ιστοριογράφος και λαογράφος της Σύρας, άγνωστος κατά πολύ σε συριανούς και μη, είναι ο συγγραφέας της πολύ σημαντικής μελετης περί μελισσοκομίας, η οποία εκδόθηκε το 1790 στο Παρίσι από το βασιλικό τυπογραφείο. Στην τρίτομη μελέτη 1500 σελίδων, οι 267 πρώτες σελίδες έχουν ως αντικείμενο την ιστορική διαδρομή της Σύρας από τους ομηρικούς χρόνους ως το έτος της δημοσίευσης (1790). Αυτό το πολύ ενδιαφέρον κείμενο παρουσιάζει σε αυτόνομη έκδοση ο Μ. Ρούσσος-Μηλιδώνης.

Rosario Scognamiglio, Το φωτεινό πρόσωπο του Αγίου Δομινίκου, Αθήνα 1996, 164 σελ.
Μια σύντομη αλλά περιεκτική μελέτη για έναν επιφανή άγιο της Δυτικής Εκκλησιας, τον Δομίνικο, και για το Τάγμα του, το Τάγμα των Δομινικανών Πατέρων. Είναι γνωστό πόσο βαθιά σφράγισαν με την παρουσία τους ο Άγιος Δομίνικος και οι Δομινικανοί ολόκληρο το δυτικό κόσμο, τη δυτική διανόηση και σκέψη, και ιδιαίτερα τη δυτική θεολογία. Ιερή και ενθουσιώδης μορφή τού λατινικού Μεσαίωνα, ο Δομίνικος έγινε ο εκφραστής και το πρότυπο ορισμένων πολύ βασικών χριστιανικών αρετών, οι οποίες ισχύουν αδιακρίτως και διαχριστιανικά τόσο στη Δύση όσο και στην Ανατολή.

Rosario Scognamiglio, Με δόξα τον στεφάνωσες και με τιμή, Αθήνα, 1998, 94 σελ.
Ο συγγραφέας αναλύει το κείμενο του Ψαλμού 8, εκθέτοντάς το όχι μόνο σε κυριολεκτικό επίπεδο ως θεολογικό και ανθρωπολογικό μήνυμα της εβραϊκής ποίησης της Παλαιάς διαθήκης, αλλά και κάτω από το πρίσμα της πατερικής ερμηνείας. Η σωτηριολογική και χριστολογική διάσταση του Ψαλμού παρακίνησε τον συγγραφέα να γράψει το μικρό αυτό βιβλίο, με σκοπό να προσφέρει στο ευρύτερο κοινό τις πνευματικές ευεργεσίες που αποκόμισε ο ίδιος.

Ιγνάτιος Λογιόλα, Η Αφήγηση του Προσκυνητή Ιγνατίου (Η αυτοβιογραφία του Αγίου Ιγνατίου Λογιόλα), Αθήνα 1996, 128 σελ.
Τρία χρόνια πριν το θάνατό του, ο Άγιος Ιγνάτιος ένεδωσε στις προτροπές των στενών συνεργατών του και δέχτηκε να τους αφηγηθεί τη ζωή του. Δεν ήταν η περιέργεια που ωθούσε την επιθυμία τους αυτή. Οι σύντροφοι του Αγίου θεωρούσαν ότι ήταν απαραίτητο να γνωρίζουν την εσωτερική του ζωή για να εννοήσουν καλύτερα το αυθεντικό πνεύμα του Τάγματος που είχε ιδρύσει. Ασφαλώς, δεν πρόκειται για μια αυτοβιογραφία, δηλαδή ένα κείμενο που συνέταξε ο ίδιος. Όμως, μέσα από αυτή την αφήγηση που έκανε σε έναν έμπιστο συνάδελφό του (ο οποίος με τη σειρά του μας βεβαιώνει ότι κατέγραψε την αφήγηση με ακρίβεια, όπως την άκουσε), μας κάνει κοινωνούς της μεγάλης πνευματικής του εμπειρίας και της κατοπινής του πορείας.

Jean-Claude Dhôtel, Ιγνάτιος Ντε Λογιόλα. Ο ιδρυτής των Ιησουιτών, Αθήνα, 1982, 130 σελ.
Ποιος είναι ο Ιγνάτιος ντε Λογιόλα; Πρόκειται για μια συναρπαστική προσωπικότητα. Όπως όμως συμβαίνει με καθετί το συναρπαστικό, διλαιολογημένα προκαλεί και δέος. Στο βιβλίο αυτό ο αναγνώστης θα βρει την ιστορία του αγίου Ιγνατίου Λογιόλα, ο οποίος, κάτω από την επιρροή του Θεού, ζει γύρω στα τριάντα του χρόνια μια αποφασιστική εμπειρία. Μετά από αναρίθμητες περιπέτειες, δοκιμασίες και αλλαγές πορείας, μέσα σε έναν κόσμο που κλονίζεται συθέμελα, η ζωή του ολόκληρη σημαδεύτηκε από την πιστότητα τούτης της εμπειρίας. Για να τη μοιραστεί με άλλους, την κατέγραψε σ' ένα μικρό βιβλίο, τις Πνευματικές Ασκήσεις

Jean-Pierre Prevost, Μικρό Λεξικό των Ψαλμών (Μετάφραση π. Σεβαστιανός Φρέρης), Αθήνα 1998, 64 σελ.
Ο θεολογικός πλούτος του Ψαλτηρίου, η ποικιλία των θεμάτων στα οποία αναφέρεται, και προπάντων η δύναμη του ποιητικού λόγου που αγγίζει τις πιο ευαίσθητες χορδές της ανθρώπινης ψυχής, εξηγούν το γεγονός ότι το βιβλίο αυτό έγινε το πιο αγαπητό ανάγνωσμα ιουδαίων και χριστιανών, και αποτέλεσε τη βάση υμνολογίου τόσο της Συναγωγής όσο και της Εκκλησίας. Για πολλούς ανθρώπους σήμερα η πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις ιδέες του Ψαλτηρίου είναι δύσκολη. Η χρονική απόσταση ανάμεσα στον ψαλμωδό και το σύγχρονο άνθρωπο, ο διαφορετικός κόσμος μέσα στον οποίο ζει ο ποιητής με τις αντιλήψεις του, συνιστούν συχνά εμπόδια ανυπέρβλητα για την κατανόηση πολλών ψαλμών. Στο ξεπέρασμα των δυσκολιών αυτών φιλοδοξεί να συμβάλει τούτο το μικρό εγχειρίδιο.

Henri Denis, Πώς τελούμε την Ευχαριστία (Μετάφραση Σεβαστιανός Φρέρης), Αθήνα 1993, 96 σελ.
Όλοι γνωρίζουμε ότι το νόημα της Ευχαριστίας και η κατανόηση του μυστηρίου της μας δίδονται μέσα από την ίδια την τελετή ή μέσα από την εξέλιξη της Θείας Λειτουργίας. Η Θ. Λειτουργία δεν είναι αυτό που λέγεται αλλά αυτό που γίνεται. Το νόημα αναβλύζει από την πράξη, αλλά η πράξη έχει πάντα ανάγκη να θρέψει το νόημά της. Η παρουσίαση του H. Denis απευθύνεται κυρίως στους πιστούς τού δυτικού λειτουργικού τύπου, όμως κάθε χριστιανός που αναζητά να κατανοήσει το συμβολισμό και την πράξη της λατρείας θα μπορέσει να εκτιμήσει τον πλούτο που προσφέρεται μέσα από αυτές τις σελίδες.


Μάρκος Μακρυωνίτης, Ένας άνθρωπος με πίστη και ανθρωπιά (Επιλογή από την αρθρογραφία του, επιμ. Γαβριήλ Μαραγκός), Αθήνα 2004, 174 σελ.
Φεύγοντας ο π. Μάρκος, εκτός από μια μαρτυρία ζωής, άφησε και το γραπτό του λόγο. Πρόκειται για ένα αληθινό χρυσωρυχείο, απ' όπου μπορεί να αναδειχτεί πλούσιο υλικό. Μέσα από τα χρονογραφήματα που έγραψε και δημοσίευσε σε διάφορα έντυπα, μίλησε για όλα τα θέματα που απασχολούν τον άνθρωπο: μίλησε για τη χαρά και την ελπίδα, για τον πονο και τις ανισορροπίες που υπάρχουν στην κοινωνία, για την αδικία και τη φτώχεια. Έθεσε επίσης τα βαθιά ερωτήματα που απασχολούν το σύγχρονο άνθρωπο: γιατί ο πόνος, γιατί ο θάνατος, γιατί ο Θεός επιτρέπει το κακό...,  και τόσα άλλα. Μέσα από τις εκατοντάδες μελέτες που μας άφησε, εδώ παρουσιάζονται οι καλύτερες. 


Εκδόσεις Κ.Ε.Ο.

Μάρκος Ν. Ρούσσος-Μηλιδώνης, Ιησουίτες στον ελληνικό χώρο: 1560-1915, Αθήνα 1991, 407 σελ.
Το Τάγμα των Ιησουιτών ιδρύθηκε από τον Ιγνάτιο Λογιόλα και αναγνωρίστηκε επίσημα από την Καθολική Εκκλησία με Βούλα του Πάπα Παύλου Γ' το Σεπτέμβριο 1540. Ήδη από το 1560, μοναχοί του Τάγματος περιοδεύουν στο Αιγαίο, ενώ από τα τέλη του 16ου αι. βρίσκονται εγκατεστημένοι στη Χίο και στην Κωνσταντινούπολη. Από το 17ο αι. ιδρύουν κολέγια σε διάφορες πόλεις (Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Χίο, Κρήτη, Νάξο, Σαντορίνη κ.ά.) και διδάσκουν στα ελληνόπουλα τα ελληνικά γράμματα, με πρωτεργάτη τον Ιερώνυμο Germano, τον θεμελιωτή της νεοελληνικής λεξικογραφίας. Από τότε μέχρι σήμερα, οι μαθητές του Ιγνατίου συνεχίζουν να προσφέρουν στον ελλαδικό χώρο.

Μάρκος Ν. Ρούσσος-Μηλιδώνης, Έλληνες Ιησουίτες: 1560-1773, Αθήνα 1993, 366 σελ.
Το Τάγμα των Ιησουιτών, από την πρώτη στιγμή που ιδρύθηκε, δέχθηκε ως μέλη του Έλληνες. Η επιθυμία του ιδρυτή του να στείλει ανθρώπους για να στηρίξουν τους χριστιανούς που βρίσκονταν "υπό το ζυγό των απίστων", πραγματοποιήθηκε πολύ σύντομα. Αλλά και πολλοί Έλληνες αποδέχθηκαν την πνευματικότητα και την παιδαγωγική τού Τάγματος, εισήλθαν σε αυτό, βίωσαν υποδειγματικά τον κανονισμό του και πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους, διαπρέποντας ως Ιησουίτες.

Μάρκος Ν. Ρούσσος-Μηλιδώνης, Η Τουρκοκρατούμενη "Ελλάδα" μέσα από ανέκδοτα έγγραφα Ιησουιτών του 17ου και 18ου αιώνα - 1. Το Ελληνικό Αρχιπέλαγος: Α. Σίφνος, Σέριφος, Κύθνος, Άνδρος, Νάξος, Θήρα, Αθήνα 2002, 70 σελ.
Πλούσιες και πολύτιμες πηγές για την Ιστορία αποτελούν οι τακτικές αναφορές που οι μοναχοί Ιησουίτες έστελναν στους προϊσταμένους τους, στη Ρώμη ή σε άλλες πόλεις. Σήμερα οι αναφορές αυτές φυλάσσονται στο Αρχείο της Sacra Congregatio de Propaganda Fide του Βατικανού, στο Archivium Romanum Societatis Jesu στο Γενικό Ηγουμενείο των Ιησουιτών, ή σκόρπια σε άλλες μεγάλες βιβλιοθήκες. Πλούσιο επίσης είναι το υλικό που φυλάσσεται στα αρχεία τα οποία βρίσκονται στις διάφορες καθολικές επισκοπές των Κυκλάδων, καθώς και στις καθολικές Μονές, που είναι σκόρπιες ανά την Ελλάδα. Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζονται μεταφρασμένα κάποια κείμενα της εποχής, τα οποία μας περιγράφουν τα διάφορα κυκλαδονήσια.

Μάρκος Ν. Ρούσσος-Μηλιδώνης, Ελληνόφωνη Καλαβρία, Αθήνα, 1983, 30 σελ.
Όπως θα διαπιστώσει ο αναγνώστης, το περιεχόμενο αυτής της μελέτης, που αναφέρεται σε συγκεκριμένες καταστάσεις και πρόσωπα, είναι καρπός της εμπειρίας του συγγραφέα, ο οποίος έζησε σε τρεις διαφορετικές περιόδους κοντά στους απογόνους των Ελλήνων της μεσημβρινής Καλαβρίας, και συγκεκριμένα στην ελληνόφωνη νησίδα της Μπόβας. Εκεί, μερικές χιλιάδες ανθρώπων εξακολουθούν μέχρι σήμερα να διατηρούν τη γλώσσα και τα ήθη των πατέρων τους, που δημιούργησαν τη Μεγάλη Ελλάδα. Πρόκειται για τους τελευταίους φορείς ενός πραγματικά λαμπρού πολιτισμού, που μεταλαμπάδευσε στους Ρωμαίους τις ανεκτίμητες αξίες του ελληνικού πνεύματος και συνέβαλε αποτελεσματικά στη διαμόρφωση του ελληνορωμαϊκού και, αργότερα, του χριστιανικού πολιτισμού.

Νικηφόρος Βιδάλης, Οι Ρωμαίοι Ποντίφικες και το έργο τους, Αθήνα, 1994, 492 σελ.
Μεταξύ των διαφόρων θεσμών της Καθολικής Εκκλησίας, ίσως ο πιο πολυσυζητημένος είναι ο θεσμός της παποσύνης. Ιδιαίτερα στη χώρα μας, ο θεσμός αυτός παρουσιάζεται συνήθως με τον πιο αρνητικό τρόπο, ενώ συχνά ακούγονται ξένα και περίεργα προς αυτόν πράγματα, κυρίως λόγω έλλειψης σωστής ενημέρωσης. Μια ιστορία των παπών για το ευρύ κοινό ήταν απαραίτητη στον τόπο μας, και το κενό αυτό έρχεται να συμπληρώσει τούτο το βιβλίο. Ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία, ανεξάρτητα από το δόγμα στο οποίο ανήκει, να δει εν συντομία την ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας μέσω της ιστορίας των παπών της Ρώμης και να "ακούσει και την άλλη πλευρά" για ορισμένα γεγονότα, τα οποία παρουσιάζονται στον ελλαδικό χώρο κάτω από διαφορετικό πρίσμα. Το βιβλίο δεν έχει την αξίωση να εξιστορήσει όλα τα γεγονότα της ζωής του κάθε Ρωμαίου Ποντίφικα, αλλά παρουσιάζει το "πορτραίτο" καθενός, τοποθετώντας τον μέσα στο ιστορικό πλαίσιο της εποχής του. 

Rosario Scognamiglio, Στοχασμοί και Αποφθέγματα, Αθήνα, 1994, 260 σελ.
Μια συλλογή μικρών ανεκδοτολογικών ιστοριών, στοχασμών και αποφθεγμάτων Πατέρων και Διδασκάλων της Εκκλησίας, καθώς και άλλων συγγραφέων, Ανατολής και Δύσης. Στη συλλογή αυτή συμπεριλαμβάνονται επίσης μύθοι του Φαίδρου, ραββινικές ιστορίες, καθώς και παραβολές και ποιήματα από άλλες θρησκείες, όχι με την πρόθεση να ισοπεδωθούν οι διαφορές που χωρίζουν όλες αυτές τις παραδόσεις, αλλά για να διαπιστώσει ο αναγνώστης ότι το φως του Λόγου του Θεού αντανακλάται άμεσα και έμμεσα στην καλοπροαίρετη ανθρώπινη συνείδηση, οπουδήποτε στη γη. 

Μάρκος Ν. Ρούσσος-Μηλιδώνης, Αντώνιος Σιγάλας (1890-1981): Ο Δάσκαλος της Μακεδονίας, Αθήνα, 1991, 111 σελ.
Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε για να τιμήσει τη μνήμη τού μεγάλου καθηγητή Αντωνίου Σιγάλα, ενός πραγματικού Έλληνα που αγωνίστηκε θαρραλέα τον καιρό της γερμανικής κατοχής για την ελληνικότατη Μακεδονία και τους ηρωικούς πατριώτες της. Ο συγγραφέας, περιορίζοντας στο ελάχιστο τις δικές του απόψεις, "αυτοπαρουσιάζει" το βιογραφούμενο μέσα από δικά του κείμενα, δημοσιευμένα ή ανέκδοτα, ενώ παράλληλα προκαλεί ερεθίσματα για μια ακόμη διεξοδικότερη έρευνα σημαντικών πτυχών της δράσης του στη Μακεδονία, της απόλυσής του από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης το 1946 και της όλης πολεμικής που ασκήθηκε εναντίον του. Το μεγάλο αυτό δράμα στη ζωή του Αντωνίου Σιγάλα, που έδωσε τα πάντα στον ελληνικό Βορρά, θα πρέπει να απασχολήσει όλους σοβαρά και να προβληματίσει την ηγεσία της χώρας μας. 

Φραγκίσκος Λα Λόμια, Το μοναστήρι της "Παναγιάς" (Σειρά: Κ.Ε.Ο. Σύρου), Σύρος, 1981, 29 σελ.
Το μικρό αυτό εγχειρίδιο περιέχει σύντομες ιστορικές σημειώσεις σχετικά με την ίδρυση της Μονής των πατέρων Ιησουιτών στη Σύρο. Τις σημειώσεις έγραψε ο π. Φραγκίσκος Λα Λόμια το 1788, βασιζόμενος σε έγγραφα του Αρχείου της Μονής και τις προφορικές πληροφορίες του πατρός Μάρκου Στεφάνου, τις οποίες έδωσε στον Λα Λόμια την περίοδο ο τόπος μαστιζόταν από την πανώλη. 


Σειρά "Πορεία Πνευματική"

Otto Hermann Pesch, Σε τι πιστεύω; Αθήνα 1980, 164 σελ.
Η "Σύντομη Καθολική Κατήχηση", όπως ονομάστηκε αυτό το μικρό βιβλίο σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες που μεταφράστηκε, έχει δύο ιδιαίτερα σημαντικά χαρακτηριστικά: 1) είναι βιβλική, δηλαδή, χωρίς να αρνείται την παράδοση της Εκκλησίας μας, επιδιωκει να τη συνδέσει με το Λόγο του Θεού, όπως αυτός εκφράζεται στα κείμενα της Αγίας Γραφής, και 2) είναι ζωντανή, δηλαδή παρουσιάζει την καθολική πίστη όχι ως μια "κυριακάτικη εκδήλωση" επίσκεψης της Λειτουργίας, αλλά ένα καθημερινό βίωμα, που εκδηλώνεται σωστά μέσα στην απλή καθημερινή ζωή του καθένα μας. Και με αυτόν τον τρόπο παρουσιάζονται στον αναγνώστη τα Μυστήρια: απλά γεγονότα, καθημερινά, όπως είναι μια γέννηση (Βάπτισμα), ένας θάνατος (Ευχέλαιο), μια αγάπη (Γάμος), ένα γιορταστικό δείπνο (Ευχαριστία), μια παράβαση (Μετάνοια), κ.ο.κ.

Ferdinand Krenzer, Σύνοψη της Καθολικής Πίστης, Αθήνα 1982, 352 σελ.
Η Σύνοψη Καθολικής Πίστης είναι μια μελέτη που παρουσιάζει την πίστη με την οποία θα μπορέσουν να ζήσουν οι επόμενες γενιές. Χωρίς να έχει τίποτε το θριαμβικό ή το απολογητικό, το βιβλίο αυτό εκφράζει τη βεβαιότητα ότι ο σύγχρονος άνθρωπος θα πιστέψει και πάλι στο Θεό. Πράγματι, η πίστη που μας αποκάλυψε ο Χριστός είναι απαραίτητη στον αγωνιζόμενο άνθρωπο, που ζητά να δώσει λύσεις στα πολυάριθμα προβλήματά του. Το διάβασμα του βιβλίου αυτού και η υλοποίηση της διδασκαλίας του στην καθημερινή ζωή "θα συντελέσει στο να μεγαλώσει ο σπόρος της πίστης που έσπειρε το Άγιο Πνεύμα, με το πρώτο κήρυγμα των Αποστόλων και που μετέδωσε σε μας αποτελεσματικά το Βάπτισμα".

Otto Hermann Pesch, Μια ηθική για το σύγχρονο άνθρωπο, Αθήνα 1982, 143 σελ.
Ο Θεός έπλασε τα παιδιά του ελεύθερα. Τους έδωσε, όμως, τις Δέκα εντολές, τις οποίες ο Ιησούς Χριστός όχι μόνο δεν αγνόησε, αλλά διεύρυνε πνευματικά. Οι μαθητές του Χριστού γνωρίζουν ότι εξαρτώνται από το Δεκάλογο. Συχνά, μάλιστα, θεωρούν την εξάρτηση αυτή ως βάρος και περιορισμό, ή αισθάνονται κάπως μειονεκτικά σε σχέση με τους μη χριστιανούς, οι οποίοι διάγουν φαινομενικά ευκολότερη ζωή. Μήπως η "ελευθερία των παιδιών του Θεού" τελειώνει με το Δεκάλογο; Ίσως οι έννοιες της ελευθερίας και της εντολής να έρχονται σε αντίθεση στη συγκεκριμένη συμπεριφορά των ανθρώπων - η αντίθεση αυτή, όμως, δεν αγγίζει την ουσία τους. Πολύ περισσότερο, οι εντολές του Θεού απελευθερώνουν τον άνθρωπο από τον εαυτό του και τον κόσμο που τον περιβάλλει. Του δείχνουν τον τρόπο με τον οποίο θα μπορέσει να πετύχει στη ζωή του και να νικήσει κάθε είδους θάνατο. Οι σκέψεις αυτές βρίσκονται στην καρδιά της μελέτης του Otto Hermann Pesch πάνω στο Δεκάλογο. Η μετάφραση και έκδοση αυτού του βιβλίου έγινε με σκοπό να βοηθήσει κάθε έλληνα χριστιανό, καθολικό και μη, που ζητά να δώσει μεγαλύτερο βάθος στην πνευματική ζωή του, και προπαντός τους νέους, που αγωνίζονται ζητώντας να γνωρίσουν το Χριστό στην καθημερινή ζωή τους.

Juan Arias, Ο Θεός στον οποίο δεν πιστεύω, Αθήνα 1982, 170 σελ.
Σήμερα, 2000 χρόνια από τότε που έζησε ανάμεσά μας ο Χριστός, μπορούμε άραγε να πούμε με βεβαιότητα ότι τον γνωρίζουμε; Μήπως ακόμη και στο Ευαγγέλιο υπάρχουν σημαντικές σελίδες που μας παραμένουν λίγο-πολύ άγνωστες; Μήπως κάποιες από τις αντιλήψεις μας για το Θεό είναι προσαρμοσμένες στα μέτρα του εγωισμού μας; Σε αυτά τα βασικά ερωτήματα επιδιώκει να δώσει απάντηση ο συγγραφέας με την παρούσα μελέτη του. Ξεκινώντας από λέξεις που αποτελούν βάση για το θρησκευτικό διάλογο, επιχειρεί να απαντήσει σε θεμελιώδη ερωτήματα γύρω από την πίστη.

Μάρκος Φώσκολος, Η Πορεία 20 αιώνων του λαού του Θεού: Ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας (Με αναφορά στην Εκκλησία της Ανατολής και στην Καθολική Εκκλησία στην Ελλάδα), Αθήνα 1987, 390 σελ.
Η πίστη των χριστιανών έχει ιστορικές ρίζες. Ο Ιησούς Χριστός, αρχηγός της πίστης μας, δεν είναι μόνον η αρχή, αλλά και το τέλος της Ιστορίας. Μεταξύ της αρχής και του τέλους τοποθετείται η Εκκλησία. Η ιστορία της δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά η παρουσίαση των κυριότερων φάσεων της ζωής των πιστών, που αποτελούν την Εκκλησία. Ως ιστορική πραγματικότητα, η Εκκλησία αναπτύσσεται δυναμικά στο ρυθμό και στα πλαίσια της παγκόσμιας ιστορίας. Γι' αυτό, τα γεγονότα που προκύπτουν από τις θαυμάσιες προσπάθειες των πιστών, δεν είναι πάντοτε απαλλαγμένα από κηλίδες και σφάλματα, που οφείλονται στις ανθρώπινες αδυναμίες. Τούτο όμως δε σημαίνει πως τα έργα της Εκκλησίας, που διαπιστώνονται στην ιστορία της, είναι καθαρώς ανθρώπινα, ούτε όμως και ότι τα γεγονότα που διαδραματίζονται στο πέρασμα του χρόνου στο χώρο της Εκκλησίας φέρουν πάντοτε τη σφραγίδα του Θεού.

Σωτήρης Μαυροφίδης, Η Μητέρα του Ιησού στην Καινή Διαθήκη (Παράρτημα: Η Εξέλιξη της Εκκλησίας), Αθήνα 1989, 207 σελ.
Η μελέτη αυτή, πρώτα απ' όλα, απευθύνεται σε ένα κοινό που δεν έχει υποχρεωτικά φιλολογικο-ιστορικές γνώσεις όσον αφορά τους αρχαίους πολιτισμούς της Μ. Ανατολής, στο χώρο των οποίων εμφανίσθηκε τόσο η Παλαιά όσο και η Καινή Διαθήκη, δηλαδή η πρώτες πηγές πληροφοριών σχετικά με τον Ιησού και τη μητέρα του. Το βιβλίο γράφτηκε για αναγνώστες που, ενώ δεν είναι βιβλιστές, έχουν ωστόσο μια εγκυκλοπαιδική κατάρτιση, καθώς και ένα στοχαστικό ενδιαφέρον για τη γένεση και εξέλιξη των χριστιανικών πεποιθήσεων. Πιστεύουμε ότι με την έκδοση αυτή, ο αναγνώστης που δεν είναι εξοικειωμένος με βιβλικές-ιστορικές μελέτες, θα επωφεληθεί πνευματικά, συλλαμβάνοντας καυαρότερα τη σχέση ιστορικής έρευνας και πίστης, καθώς και τον προοδευτικό τρόπο με τον οποίο αποκαλύφθηκε και αποκαλύπτεται ο Θεός στους ανθρώπους.

Σωτήρης Μαυροφίδης, Ψάχνοντας το Θεό, Αθήνα 1992, 94 σελ.
Το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί μια συλλογή από κριτικές, αυτοκριτικές, αφηγήσεις, φανταστικούς διαλόγους, μύθους, χαρακτηρισμούς, μεταφορές, αποφθέγματα, που άλλοτε απευθύνονται στον ίδιο το συγγραφέα και άλλοτε στο Θεό. Το περιεχόμενο αυτών των σημειώσεων αφορά τη σχέση με το Θεό, προσωπικές εμπειρίες του συγγραφέα, κοινωνικά, πολιτικά και ιστορικά φαινόμενα, φιλοσοφικούς, ιδεολογικούς, ηθικούς και εκκλησιαστικούς προβληματισμούς, ψυχολογικές διαπιστώσεις, παρατηρήσεις πάνω στη Βιβλική θρησκεία και την επιστήμη. Πίσω από την ποικιλία των περιεχομένων, βρίσκεται μια φιλοσοφία και μια Πίστη: ο L. Wittgenstein, ιδίως κατά τη δεύτερη περίοδό του, και ο χριστιανισμός. Πρόκειται για ένα βιβλίο όπου διατυπώνονται προσωπικοί προβληματισμοί, οι οποίοι, παρότι κοινοί στους περισσότερους ανθρώπους, δε συζητούνται εύκολα, πράγμα που κάνει τον προσωπικό τους αγώνα ακόμα πιο οδυνηρό. Πώς μπορεί κανείς να "ψάχνει το Θεό" όταν ήδη είναι χριστιανός και μάλιστα ιερέας, όπως ο συγγραφέας; Η απάντηση είναι απλή: ο Θεός είναι άπειρος και ποτέ δεν τον βρίσκει κανείς μονομιάς, αλλά λίγο-λίγο. Ακόμη, τι σχέση μπορεί να έχουν μεταξύ τους κρίσεις πάνω σε κοινωνικά και πολιτικά φαινόμενα, ψυχολογικοί χαρακτηρισμοί και ιστορικές παρατηρήσεις; Η απάντηση είναι και πάλι απλή: ο Θεός αναδύεται σε όλες ανεξαιρέτως τις εκφράσεις της εξωτερικής και εσωτερικής ζωής.

Jacques Guillet, Ένας Θεός που μιλάει, Αθήνα 1984, 126 σελ.
Το βιβλίο αυτό επιδιώκει να βοηθήσει εκείνους που πιστεύουν, ώστε να έχουν μια πιο σωστή αντίληψη για το πώς ο Θεός "μιλάει" μέσα από τις σελίδες της Αγίας Γραφής. Όλοι γνωρίζουμε ότι η Αγία Γραφή είναι "θεόπνευστη". Ότι η Παλαιά και η Καινή διαθήκη μαζί περιέχουν τη "Θεία Αποκάλυψη", την οποία αναγνωρίζουμε ως το "Λόγο του Θεού". Όλα αυτά, όμως, μπορεί να δημιουργήσουν σύγχυση. Οι συγγραφείς της Βίβλου δεν έγραφαν "καθ' υπαγόρευση" - ό,τι έγραψαν είναι ο δικός τους λόγος. Πώς, λοιπόν, μπορούμε να πούμε ότι μέσω αυτών των κειμένων είναι, τελικά, ο Θεός που μιλάει; Το ερώτημα αυτό είναι ασφαλώς ουσιαστικό για την πίστη μας. Από την απάντηση που θα δώσουμε εξαρτάται ο τρόπος με τον οποίο θα διαβάσουμε την Αγία Γραφή, αλλά επίσης και ο τρόπος με τον οποίο θα κοιτάξουμε τον κόσμο. 


ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

ΚΙ.Κ.Ε.Δ.Ε.
(Κίνηση Καθολικών Επιστημόνων
και Διανοουμένων Ελλάδος)

Μάρκος Ν. Ρούσσος-Μηλιδώνης, Επιφανείς Συριανοί, Αθήνα, 1986, 208 σελ.
Το πόνημα αυτό αφορά Συριανούς, καθολικούς στο δόγμα, με βαθιά ελληνική αγωγή και παιδεία, οι οποίοι διακρίθηκαν στις επιστήμες, τα γράμματα και τις τέχνες. Όλοι απέδειξαν ποικιλοτρόπως τη διάπυρη αγάπη τους προς την Ελλάδα και τα ιδεώδη που ενσαρκώνει. Η χριστιανική πίστη τους κατά το καθολικό δόγμα, δεν αποτέλεσε, ούτε και μπορούσε καθεαυτή να αποτελέσει, εμπόδιο στην πραγμάτωση αυτών των ιδεωδών. Οι ταυτότητες του Έλληνα και του καθολικού συνυπήρχαν στενά συζευγμένες μέσα τους, χωρίς η μία να αναιρεί την άλλη - το αντίθετο: και οι δύο αλληλοσυμπληρώνονταν αρμονικά. Ο καταξιωμένος συγγραφέας παρουσιάζει εκλεκτές μορφές Συριανών με πλήρη ιστορική τεκμηρίωση του έργου και της προσφοράς του καθενός στην επιστήμη και τον Ελληνισμό.

Μάρκος Ν. Ρούσσος-Μηλιδώνης, Syra Sacra: Θρησκευτική ιστορία της Σύρου, Αθήνα, 1993, 300 σελ.
Δεν υπάρχει απόλυτη, οικουμενική αλήθεια, αν δεν είναι ριζωμένη σε κάποιο συγκεκριμένο χώρο και χρόνο της γης, εκεί όπου άνθρωποι ζουν, σκέφτονται και αγωνίζονται. Το συγκεκριμένο σημείο της γης που απασχολεί ιδιαίτερα τον ιστορικό και συγγραφέα, είναι η σημερινή Σύρος, οι ιστορικοί δήμοι της Άνω Σύρου και της Ερμούπολης, μαζί με όλες τις δημιουργικές κοινότητες και τα μικροχωριά του νησιού, το καθένα με την ξεχωριστή του προσωπικότητα. Με το βιβλίο αυτό, μια παλιά επιθυμία των Συριανών να γνωρίσουν το θρησκευτικό παρελθόν τους έλαβε σάρκα και οστά.


Εκδόσεις Δήμου Άνω Σύρου

Μάρκος Ν. Ρούσσος-Μηλιδώνης, Ιησουίτες του 17ου και 18ου αιώνα περιγράφουν το Αιγαίο, Αθήνα, 1989, 158 σελ.
Έλληνες και ξένοι ερευνητές συγκεντρώνουν, με ιδιαίτερο πάντα ενδιαφέρον, το υλικό που μας κληροδότησαν περιηγητές της χώρας μας από τα προχριστιανικά χρόνια έως την ίδρυση και εδραίωση του ανεξάρτητου Ελληνικού Κράτους, τον περασμένο αιώνα. Στην έρευνα αυτή, με την αυτονόητη σημασία για την ιστορία και τον πολιτισμό της Ελλάδας, δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στη μακρά περίοδο της Ενετοκρατίας και Τουρκοκρατίας (1204-1821). Οι περιγραφές των ευρωπαίων περιηγητών για τον ελληνόφωνο χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και μάλιστα τα νησιά και παράλια του Αιγαίου όπου συνήθως διακινούνταν, αποτελούν κατά γενική ομολογία σημαντικότατη πηγή για την ιστορία και τον πολιτισμό της χώρας μας μας σε περιόδους κατά τις οποίες η συγγραφική δραστηριότητα των Ελλήνων ήταν, λόγω έλλειψης παιδείας, εξαιρετικά χαμηλή.


Εκδόσεις Καθολικής Εκκλησίας Ναυπλίου 

Μάρκος Ν. Ρούσσος-Μηλιδώνης, Ανάλεκτα Καθολικής Εκκλησίας Ναυπλίου (75 μ.Χ.-2004), Ναύπλιο, 2004, 160 σελ.
Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζεται η πολύχρονη ιστορία της παρουσίας της Καθολικής Εκκλησίας στην περιοχή του Ναυπλίου, από το 75 μ.Χ. μέχρι και το 2004, με ιδιαίτερες λεπτομέρειες ανά χρονική περίοδο.



Ιερή Κοινότητα Καπουκίνων Ελλάδος

Μάρκος Ν. Ρούσσος-Μηλιδώνης, Φραγκισκανοί Καπουκίνοι (400 χρόνια προσφορά στους Ελληνες 1585-1995), Αθήνα, 1996, 497 σελ.
Η μελέτη αυτή εξιστορεί την πνευματική κληρονομιά την οποία άφησε ο γνωστός σε όλους Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης, και παρουσιάζει τα τάγματα που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα και τις περιοχές της Ελλάδας στις οποίες δραστηριοποιήθηκαν από το 1567 μέχρι σήμερα. Μια διαφωτιστική ιστορική αναδρομή της δράσης και του ρόλου που έπαιξαν τα τάγματα του αγίου Φραγκίσκου στην τοπική ιστορία.


Εκδόσεις "Άρτος Ζωής"

Xavier Léon-Dufour, Λεξικό Βιβλικής Θεολογίας (Επιμ., μτφρ.: Σ. Αγουρίδης, Σ. Βαρτανιάν, Γ. Γρατσέας, Γ. Μαραγκός, Γ. Ρηγόπουλος, Σ. Φρέρης, Κ. Χιωτέλλη), Αθήνα, 1980, 1038 σελ.
Η ελληνική βιβλιογραφία χρειαζόταν ένα τέτοιο έργο, και μέχρι να αξιωθούν Έλληνες μελετητές να παράγουν κάτι παρόμοιο, ήταν επιβεβλημένη η μετάφραση ενός καλού ξενόγλωσσου έργου. Η βιβλική θεολογία, μετά το Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, μεσουρανεί σε όλο το θεολογικό χριστιανικό χώρο. Η επιστήμη θέλει χρόνο και υπομονή, αλλά οι ανάγκες της Εκκλησίας δεν μπορούν να περιμένουν. Έτσι έγινε και εδώ αισθητή η ανάγκη κυκλοφορίας στα ελληνικά ενός έργου βιβλικής θεολογίας, το οποίο να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες επιστημονικές απαιτήσεις, αλλά και να υπηρετεί ιδιαίτερα το έργο του ιεροκήρυκα, του κατηχητή και φυσικά του θεολόγου καθηγητή της μέσης εκπαίδευσης. Το έργο αυτό είναι επιστημονικό και προορίζεται για ανθρώπους καταρτισμένους στη θεολογία, οι οποίοι γνωρίζουν τις διαφορές μεταξύ των Εκκλησιών.


Civitas, Ιστορική Βιβλιοθήκη Καλέσα Ηρακλείου

Παύλος Κόρπης, Ο κ. αββάς Migne, η μεγαλύτερη εκδοτική περιπέτεια του 19ου αιώνα, Ηράκλειο, 2009, 134 σελ.
Γαλλία, αρχές της τρίτης δεκαετίας του 19ου αιώνα. Η Εκκλησία προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί από την πνευματική ταπείνωση που υπέστη από την Επανάσταση του 1789. Ένας ασήμαντος παπάς, ο αββάς Migne, χωρίς χρήματα και υποστήριξη, κατορθώνει να στήσει γρήγορα μια καταπληκτική μηχανή μαζικής παραγωγής εκδόσεων κειμένων της Χριστιανικής Παράδοσης, αλλά και των Επιστημών...